آنها نابود نمىشود وميل وگرايش به جانب مشرق ( در نيمكره شمالي مثلا ) به طور مورب دارد . پايان وقت ظهر وعصر : هرگاه وقت به پايان نزديك باشد به مقدار انجام نماز عصر ويژه عصر است ونماز ظهر قضا شده است ، دليل آن روايت حلبى است از امام مىپرسد ، مردى نماز ظهر وعصر را فراموش كرده وهنگام غروب متذكر مىشود فرمود : ان كان في وقت لا يخاف فوت إحداهما فليصل الظهر ، ثم يصل العصر ، وان هو خاف ان تفوته فليبدأ بالعصر ولا يوخرها فتفوته فيكون قد فاتتاه جميعا ولكن يصلى العصر فيما قد بقي من وقتها ثم يصل الأولى بعد ذلك على اثرها » يعنى اگر در موقعيتى قرار گرفته كه نمىترسد هر دو فوت شوند بايد أول ظهر وسپس عصر را بجا آورد واگر از فوت مىترسد ، بايد نخست عصر را بخواند تأخير نيندازد تا فوت شود چرا كه در اين صورت هر دو فوت شده‌اند ، بنابراين در وقت مانده بايد عصر را بگذارد ودر پى آن ظهر را . عبيد بن زراره در حديث ديگرى گويد : « سألت أبا عبد الله عليه السّلام عن وقت الظهر والعصر فقال إذا زالت الشمس فقد دخل وقت الظهر والعصر جميعا الا ان يكون هذه ( يعنى الظهر ) قبل هذه ثم أنت في وقت منهما جميعا حتى تغيب الشمس » « 1 » از امام صادق عليه السّلام درباره وقت ظهر وعصر سؤال كردم فرمود وقتي آفتاب از وسط آسمان بگذرد وقت ظهر وعصر هر دو داخل شده است جز اينكه نماز ظهر قبل از عصر مىباشد

--> ( 1 ) - همان باب حديث 5 ، 20 ، 22 .